مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِيصَاء |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَوْصَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَوْصَيْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَوْصَى |
| نَحْنُ | أَوْصَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَوْصَيْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَوْصَوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُوصِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُوصِي |
| هُوَ / هِيَ | يُوصِي |
| نَحْنُ | نُوصِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُوصُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُوصُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُوصِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُوصِيَ |
| هُوَ / هِيَ | يُوصِيَ |
| نَحْنُ | نُوصِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُوصُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُوصُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُوصِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُوصِ |
| هُوَ / هِيَ | يُوصِ |
| نَحْنُ | نُوصِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُوصُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُوصُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَوْصِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَوْصُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَوْصَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَوْصَيْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَوْصَتْ |
| نَحْنُ | أَوْصَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَوْصَيْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَوْصَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُوصِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُوصِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُوصِي |
| نَحْنُ | نُوصِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُوصِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُوصِينَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُوصِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُوصِي |
| هُوَ / هِيَ | تُوصِيَ |
| نَحْنُ | نُوصِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُوصِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُوصِينَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُوصِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُوصِي |
| هُوَ / هِيَ | تُوصِ |
| نَحْنُ | نُوصِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُوصِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُوصِينَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَوْصِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَوْصِينَ |