Conjugation of أناط
to confer, to entrust Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِنَاطَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَنَطْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَنَطْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَنَاطَ |
| نَحْنُ | أَنَطْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَنَطْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَنَاطُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُنِيطُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنِيطُ |
| هُوَ / هِيَ | يُنِيطُ |
| نَحْنُ | نُنِيطُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنِيطُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنِيطُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُنِيطَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنِيطَ |
| هُوَ / هِيَ | يُنِيطَ |
| نَحْنُ | نُنِيطَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنِيطُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُنِيطُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُنِطْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنِطْ |
| هُوَ / هِيَ | يُنِطْ |
| نَحْنُ | نُنِطْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنِيطُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُنِيطُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَنِطْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَنِيطُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَنَطْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَنَطْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَنَاطَتْ |
| نَحْنُ | أَنَطْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَنَطْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَنَطْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُنِيطُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنِيطِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُنِيطُ |
| نَحْنُ | نُنِيطُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنِطْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنِطْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُنِيطَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنِيطِي |
| هُوَ / هِيَ | تُنِيطَ |
| نَحْنُ | نُنِيطَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنِطْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنِطْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُنِطْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنِيطِي |
| هُوَ / هِيَ | تُنِطْ |
| نَحْنُ | نُنِطْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنِطْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنِطْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَنِيطِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَنِطْنَ |