Conjugation of أناف
to exceed, to surpass, to go over, to overreach Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِنَافَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَنَفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَنَفْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَنَافَ |
| نَحْنُ | أَنَفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَنَفْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَنَافُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُنِيفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنِيفُ |
| هُوَ / هِيَ | يُنِيفُ |
| نَحْنُ | نُنِيفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنِيفُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنِيفُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُنِيفَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنِيفَ |
| هُوَ / هِيَ | يُنِيفَ |
| نَحْنُ | نُنِيفَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنِيفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُنِيفُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُنِفْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنِفْ |
| هُوَ / هِيَ | يُنِفْ |
| نَحْنُ | نُنِفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنِيفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُنِيفُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَنِفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَنِيفُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَنَفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَنَفْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَنَافَتْ |
| نَحْنُ | أَنَفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَنَفْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَنَفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُنِيفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنِيفِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُنِيفُ |
| نَحْنُ | نُنِيفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنِفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنِفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُنِيفَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنِيفِي |
| هُوَ / هِيَ | تُنِيفَ |
| نَحْنُ | نُنِيفَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنِفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنِفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُنِفْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنِيفِي |
| هُوَ / هِيَ | تُنِفْ |
| نَحْنُ | نُنِفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنِفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنِفْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَنِيفِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَنِفْنَ |