Conjugation of أناب
to delegate Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِنَابَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَنَبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَنَبْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَنَابَ |
| نَحْنُ | أَنَبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَنَبْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَنَابُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُنِيبُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنِيبُ |
| هُوَ / هِيَ | يُنِيبُ |
| نَحْنُ | نُنِيبُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنِيبُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنِيبُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُنِيبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنِيبَ |
| هُوَ / هِيَ | يُنِيبَ |
| نَحْنُ | نُنِيبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنِيبُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُنِيبُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُنِبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنِبْ |
| هُوَ / هِيَ | يُنِبْ |
| نَحْنُ | نُنِبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنِيبُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُنِيبُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَنِبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَنِيبُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَنَبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَنَبْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَنَابَتْ |
| نَحْنُ | أَنَبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَنَبْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَنَبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُنِيبُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنِيبِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُنِيبُ |
| نَحْنُ | نُنِيبُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنِبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنِبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُنِيبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنِيبِي |
| هُوَ / هِيَ | تُنِيبَ |
| نَحْنُ | نُنِيبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنِبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنِبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُنِبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنِيبِي |
| هُوَ / هِيَ | تُنِبْ |
| نَحْنُ | نُنِبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنِبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنِبْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَنِيبِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَنِبْنَ |