Conjugation of أغنى
to avail, to benefit, to be of use Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِغْنَاء |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَغْنَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَغْنَيْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَغْنَى |
| نَحْنُ | أَغْنَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَغْنَيْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَغْنَوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُغْنِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُغْنِي |
| هُوَ / هِيَ | يُغْنِي |
| نَحْنُ | نُغْنِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُغْنُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُغْنُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُغْنِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُغْنِيَ |
| هُوَ / هِيَ | يُغْنِيَ |
| نَحْنُ | نُغْنِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُغْنُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُغْنُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُغْنِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُغْنِ |
| هُوَ / هِيَ | يُغْنِ |
| نَحْنُ | نُغْنِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُغْنُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُغْنُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَغْنِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَغْنُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَغْنَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَغْنَيْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَغْنَتْ |
| نَحْنُ | أَغْنَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَغْنَيْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَغْنَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُغْنِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُغْنِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُغْنِي |
| نَحْنُ | نُغْنِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُغْنِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُغْنِينَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُغْنِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُغْنِي |
| هُوَ / هِيَ | تُغْنِيَ |
| نَحْنُ | نُغْنِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُغْنِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُغْنِينَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُغْنِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُغْنِي |
| هُوَ / هِيَ | تُغْنِ |
| نَحْنُ | نُغْنِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُغْنِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُغْنِينَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَغْنِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَغْنِينَ |