مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِفَاءَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَفَأْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَفَأْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَفَاءَ |
| نَحْنُ | أَفَأْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَفَأْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَفَائُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُفِيءُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفِيءُ |
| هُوَ / هِيَ | يُفِيءُ |
| نَحْنُ | نُفِيءُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفِيئُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُفِيئُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُفِيءَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفِيءَ |
| هُوَ / هِيَ | يُفِيءَ |
| نَحْنُ | نُفِيءَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفِيئُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُفِيئُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُفِئْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفِئْ |
| هُوَ / هِيَ | يُفِئْ |
| نَحْنُ | نُفِئْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفِيئُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُفِيئُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَفِئْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَفِيئُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَفَأْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَفَأْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَفَاءَتْ |
| نَحْنُ | أَفَأْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَفَأْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَفَأْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُفِيءُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفِيئِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُفِيءُ |
| نَحْنُ | نُفِيءُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفِئْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُفِئْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُفِيءَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفِيئِي |
| هُوَ / هِيَ | تُفِيءَ |
| نَحْنُ | نُفِيءَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفِئْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُفِئْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُفِئْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفِيئِي |
| هُوَ / هِيَ | تُفِئْ |
| نَحْنُ | نُفِئْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفِئْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُفِئْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَفِيئِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَفِئْنَ |