Conjugation of أفاض
to pour out Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِفَاضَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَفَضْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَفَضْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَفَاضَ |
| نَحْنُ | أَفَضْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَفَضْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَفَاضُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُفِيضُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفِيضُ |
| هُوَ / هِيَ | يُفِيضُ |
| نَحْنُ | نُفِيضُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفِيضُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُفِيضُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُفِيضَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفِيضَ |
| هُوَ / هِيَ | يُفِيضَ |
| نَحْنُ | نُفِيضَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفِيضُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُفِيضُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُفِضْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفِضْ |
| هُوَ / هِيَ | يُفِضْ |
| نَحْنُ | نُفِضْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفِيضُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُفِيضُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَفِضْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَفِيضُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَفَضْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَفَضْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَفَاضَتْ |
| نَحْنُ | أَفَضْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَفَضْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَفَضْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُفِيضُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفِيضِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُفِيضُ |
| نَحْنُ | نُفِيضُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفِضْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُفِضْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُفِيضَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفِيضِي |
| هُوَ / هِيَ | تُفِيضَ |
| نَحْنُ | نُفِيضَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفِضْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُفِضْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُفِضْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفِيضِي |
| هُوَ / هِيَ | تُفِضْ |
| نَحْنُ | نُفِضْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفِضْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُفِضْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَفِيضِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَفِضْنَ |