Conjugation of أسد
ʔa.sadمُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِسْدَاد |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَسْدَدْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَسْدَدْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَسَدَّ |
| نَحْنُ | أَسْدَدْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَسْدَدْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَسَدُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُسِدُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسِدُّ |
| هُوَ / هِيَ | يُسِدُّ |
| نَحْنُ | نُسِدُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسِدُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُسِدُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُسِدَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسِدَّ |
| هُوَ / هِيَ | يُسِدَّ |
| نَحْنُ | نُسِدَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسِدُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُسِدُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُسِدَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسِدَّ |
| هُوَ / هِيَ | يُسِدَّ |
| نَحْنُ | نُسِدَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسِدُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُسِدُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَسِدَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَسِدُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَسْدَدْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَسْدَدْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَسَدَّتْ |
| نَحْنُ | أَسْدَدْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَسْدَدْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَسْدَدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُسِدُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسِدِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُسِدُّ |
| نَحْنُ | نُسِدُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسْدِدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُسْدِدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُسِدَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسِدِّي |
| هُوَ / هِيَ | تُسِدَّ |
| نَحْنُ | نُسِدَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسْدِدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُسْدِدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُسِدَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسِدِّي |
| هُوَ / هِيَ | تُسِدَّ |
| نَحْنُ | نُسِدَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسْدِدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُسْدِدْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَسِدِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَسْدِدْنَ |