Conjugation of أب
to be straight, upright (as a road, conduct) Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | أَبّ |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَبِبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَبِبْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَبَّ |
| نَحْنُ | أَبِبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَبِبْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَبُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَؤُبُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَؤُبُّ |
| هُوَ / هِيَ | يَؤُبُّ |
| نَحْنُ | نَؤُبُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَؤُبُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَؤُبُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَؤُبَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَؤُبَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَؤُبَّ |
| نَحْنُ | نَؤُبَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَؤُبُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَؤُبُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَؤُبَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَؤُبَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَؤُبَّ |
| نَحْنُ | نَؤُبَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَؤُبُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَؤُبُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أُبَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أُبُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَبِبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَبِبْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَبَّتْ |
| نَحْنُ | أَبِبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَبِبْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَبِبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَؤُبُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَؤُبِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَؤُبُّ |
| نَحْنُ | نَؤُبُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَأْبُبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَأْبُبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَؤُبَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَؤُبِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَؤُبَّ |
| نَحْنُ | نَؤُبَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَأْبُبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَأْبُبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَؤُبَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَؤُبِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَؤُبَّ |
| نَحْنُ | نَؤُبَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَأْبُبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَأْبُبْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أُبِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُؤْبُبْنَ |