Conjugation of varsebli
to become aware (of something or someone, especially through sight), to perceive Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | varsebli |
Presens
| jag | varseblir |
| du | varseblir |
| han / hon / den / det | varseblir |
| vi | varseblir |
| ni | varseblir |
| de | varseblir |
Preteritum
| jag | varseblev |
| du | varseblev |
| han / hon / den / det | varseblev |
| vi | varseblev |
| ni | varseblev |
| de | varseblev |
Supinum
| jag | varseblivit |
| du | varseblivit |
| han / hon / den / det | varseblivit |
| vi | varseblivit |
| ni | varseblivit |
| de | varseblivit |
Imperativ
| — | varsebli |
Passiv
Infinitiv
| — | varseblis |
Presens
| jag | varseblis |
| du | varseblis |
| han / hon / den / det | varseblis |
| vi | varseblis |
| ni | varseblis |
| de | varseblis |
Preteritum
| jag | varseblevs |
| du | varseblevs |
| han / hon / den / det | varseblevs |
| vi | varseblevs |
| ni | varseblevs |
| de | varseblevs |
Supinum
| jag | varseblivits |
| du | varseblivits |
| han / hon / den / det | varseblivits |
| vi | varseblivits |
| ni | varseblivits |
| de | varseblivits |