Conjugation of utstå
to endure, to withstand, to suffer Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | utstå |
Presens
| jag | utstår |
| du | utstår |
| han / hon / den / det | utstår |
| vi | utstår |
| ni | utstår |
| de | utstår |
Preteritum
| jag | utstod |
| du | utstod |
| han / hon / den / det | utstod |
| vi | utstod |
| ni | utstod |
| de | utstod |
Supinum
| jag | utstått |
| du | utstått |
| han / hon / den / det | utstått |
| vi | utstått |
| ni | utstått |
| de | utstått |
Imperativ
| — | utstå |
Passiv
Infinitiv
| — | utstås |
Presens
| jag | utstås |
| du | utstås |
| han / hon / den / det | utstås |
| vi | utstås |
| ni | utstås |
| de | utstås |
Preteritum
| jag | utstods |
| du | utstods |
| han / hon / den / det | utstods |
| vi | utstods |
| ni | utstods |
| de | utstods |
Supinum
| jag | utståtts |
| du | utståtts |
| han / hon / den / det | utståtts |
| vi | utståtts |
| ni | utståtts |
| de | utståtts |