Conjugation of tillföra
to bring, to supply Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | tillföra |
Presens
| jag | tillför |
| du | tillför |
| han / hon / den / det | tillför |
| vi | tillför |
| ni | tillför |
| de | tillför |
Preteritum
| jag | tillförde |
| du | tillförde |
| han / hon / den / det | tillförde |
| vi | tillförde |
| ni | tillförde |
| de | tillförde |
Supinum
| jag | tillfört |
| du | tillfört |
| han / hon / den / det | tillfört |
| vi | tillfört |
| ni | tillfört |
| de | tillfört |
Imperativ
| — | tillför |
Passiv
Infinitiv
| — | tillföras |
Presens
| jag | tillförs |
| du | tillförs |
| han / hon / den / det | tillförs |
| vi | tillförs |
| ni | tillförs |
| de | tillförs |
Preteritum
| jag | tillfördes |
| du | tillfördes |
| han / hon / den / det | tillfördes |
| vi | tillfördes |
| ni | tillfördes |
| de | tillfördes |
Supinum
| jag | tillförts |
| du | tillförts |
| han / hon / den / det | tillförts |
| vi | tillförts |
| ni | tillförts |
| de | tillförts |