Conjugation of inta
to enter, to conquer, to take into possession Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | inta |
Presens
| jag | intar |
| du | intar |
| han / hon / den / det | intar |
| vi | intar |
| ni | intar |
| de | intar |
Preteritum
| jag | intog |
| du | intog |
| han / hon / den / det | intog |
| vi | intog |
| ni | intog |
| de | intog |
Supinum
| jag | intagit |
| du | intagit |
| han / hon / den / det | intagit |
| vi | intagit |
| ni | intagit |
| de | intagit |
Imperativ
| — | inta |
Passiv
Infinitiv
| — | intas |
Presens
| jag | intas |
| du | intas |
| han / hon / den / det | intas |
| vi | intas |
| ni | intas |
| de | intas |
Preteritum
| jag | intogs |
| du | intogs |
| han / hon / den / det | intogs |
| vi | intogs |
| ni | intogs |
| de | intogs |
Supinum
| jag | intagits |
| du | intagits |
| han / hon / den / det | intagits |
| vi | intagits |
| ni | intagits |
| de | intagits |