Conjugation of intala
to tell oneself, to (try to) convince oneself of (something, sometimes through wishful thinking) Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | intala |
Presens
| jag | intalar |
| du | intalar |
| han / hon / den / det | intalar |
| vi | intalar |
| ni | intalar |
| de | intalar |
Preteritum
| jag | intalade |
| du | intalade |
| han / hon / den / det | intalade |
| vi | intalade |
| ni | intalade |
| de | intalade |
Supinum
| jag | intalat |
| du | intalat |
| han / hon / den / det | intalat |
| vi | intalat |
| ni | intalat |
| de | intalat |
Imperativ
| — | intala |
Passiv
Infinitiv
| — | intalas |
Presens
| jag | intalas |
| du | intalas |
| han / hon / den / det | intalas |
| vi | intalas |
| ni | intalas |
| de | intalas |
Preteritum
| jag | intalades |
| du | intalades |
| han / hon / den / det | intalades |
| vi | intalades |
| ni | intalades |
| de | intalades |
Supinum
| jag | intalats |
| du | intalats |
| han / hon / den / det | intalats |
| vi | intalats |
| ni | intalats |
| de | intalats |