Conjugation of inrikta
to direct, to set the direction, to focus, to specialize Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | inrikta |
Presens
| jag | inriktar |
| du | inriktar |
| han / hon / den / det | inriktar |
| vi | inriktar |
| ni | inriktar |
| de | inriktar |
Preteritum
| jag | inriktade |
| du | inriktade |
| han / hon / den / det | inriktade |
| vi | inriktade |
| ni | inriktade |
| de | inriktade |
Supinum
| jag | inriktat |
| du | inriktat |
| han / hon / den / det | inriktat |
| vi | inriktat |
| ni | inriktat |
| de | inriktat |
Imperativ
| — | inrikta |
Passiv
Infinitiv
| — | inriktas |
Presens
| jag | inriktas |
| du | inriktas |
| han / hon / den / det | inriktas |
| vi | inriktas |
| ni | inriktas |
| de | inriktas |
Preteritum
| jag | inriktades |
| du | inriktades |
| han / hon / den / det | inriktades |
| vi | inriktades |
| ni | inriktades |
| de | inriktades |
Supinum
| jag | inriktats |
| du | inriktats |
| han / hon / den / det | inriktats |
| vi | inriktats |
| ni | inriktats |
| de | inriktats |