Conjugation of idiotförklara
to declare to be an idiot or idiotic. Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | idiotförklara |
Presens
| jag | idiotförklarar |
| du | idiotförklarar |
| han / hon / den / det | idiotförklarar |
| vi | idiotförklarar |
| ni | idiotförklarar |
| de | idiotförklarar |
Preteritum
| jag | idiotförklarade |
| du | idiotförklarade |
| han / hon / den / det | idiotförklarade |
| vi | idiotförklarade |
| ni | idiotförklarade |
| de | idiotförklarade |
Supinum
| jag | idiotförklarat |
| du | idiotförklarat |
| han / hon / den / det | idiotförklarat |
| vi | idiotförklarat |
| ni | idiotförklarat |
| de | idiotförklarat |
Imperativ
| — | idiotförklara |
Passiv
Infinitiv
| — | idiotförklaras |
Presens
| jag | idiotförklaras |
| du | idiotförklaras |
| han / hon / den / det | idiotförklaras |
| vi | idiotförklaras |
| ni | idiotförklaras |
| de | idiotförklaras |
Preteritum
| jag | idiotförklarades |
| du | idiotförklarades |
| han / hon / den / det | idiotförklarades |
| vi | idiotförklarades |
| ni | idiotförklarades |
| de | idiotförklarades |
Supinum
| jag | idiotförklarats |
| du | idiotförklarats |
| han / hon / den / det | idiotförklarats |
| vi | idiotförklarats |
| ni | idiotförklarats |
| de | idiotförklarats |