Conjugation of grundlägga
to found, to initiate, to establish (an organization, a business, a city, etc.) Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | grundlägga |
Presens
| jag | grundlägger |
| du | grundlägger |
| han / hon / den / det | grundlägger |
| vi | grundlägger |
| ni | grundlägger |
| de | grundlägger |
Preteritum
| jag | grundlade |
| du | grundlade |
| han / hon / den / det | grundlade |
| vi | grundlade |
| ni | grundlade |
| de | grundlade |
Supinum
| jag | grundlagt |
| du | grundlagt |
| han / hon / den / det | grundlagt |
| vi | grundlagt |
| ni | grundlagt |
| de | grundlagt |
Imperativ
| — | grundlägg |
Passiv
Infinitiv
| — | grundläggas |
Presens
| jag | grundläggs |
| du | grundläggs |
| han / hon / den / det | grundläggs |
| vi | grundläggs |
| ni | grundläggs |
| de | grundläggs |
Preteritum
| jag | grundlades |
| du | grundlades |
| han / hon / den / det | grundlades |
| vi | grundlades |
| ni | grundlades |
| de | grundlades |
Supinum
| jag | grundlagts |
| du | grundlagts |
| han / hon / den / det | grundlagts |
| vi | grundlagts |
| ni | grundlagts |
| de | grundlagts |