Conjugation of förvilla
to get lost, to lose one's way Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | förvilla |
Presens
| jag | förvillar |
| du | förvillar |
| han / hon / den / det | förvillar |
| vi | förvillar |
| ni | förvillar |
| de | förvillar |
Preteritum
| jag | förvillade |
| du | förvillade |
| han / hon / den / det | förvillade |
| vi | förvillade |
| ni | förvillade |
| de | förvillade |
Supinum
| jag | förvillat |
| du | förvillat |
| han / hon / den / det | förvillat |
| vi | förvillat |
| ni | förvillat |
| de | förvillat |
Imperativ
| — | förvilla |
Passiv
Infinitiv
| — | förvillas |
Presens
| jag | förvillas |
| du | förvillas |
| han / hon / den / det | förvillas |
| vi | förvillas |
| ni | förvillas |
| de | förvillas |
Preteritum
| jag | förvillades |
| du | förvillades |
| han / hon / den / det | förvillades |
| vi | förvillades |
| ni | förvillades |
| de | förvillades |
Supinum
| jag | förvillats |
| du | förvillats |
| han / hon / den / det | förvillats |
| vi | förvillats |
| ni | förvillats |
| de | förvillats |