Conjugation of förvilda
wilden Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | förvilda |
Presens
| jag | förvildar |
| du | förvildar |
| han / hon / den / det | förvildar |
| vi | förvildar |
| ni | förvildar |
| de | förvildar |
Preteritum
| jag | förvildade |
| du | förvildade |
| han / hon / den / det | förvildade |
| vi | förvildade |
| ni | förvildade |
| de | förvildade |
Supinum
| jag | förvildat |
| du | förvildat |
| han / hon / den / det | förvildat |
| vi | förvildat |
| ni | förvildat |
| de | förvildat |
Imperativ
| — | förvilda |
Passiv
Infinitiv
| — | förvildas |
Presens
| jag | förvildas |
| du | förvildas |
| han / hon / den / det | förvildas |
| vi | förvildas |
| ni | förvildas |
| de | förvildas |
Preteritum
| jag | förvildades |
| du | förvildades |
| han / hon / den / det | förvildades |
| vi | förvildades |
| ni | förvildades |
| de | förvildades |
Supinum
| jag | förvildats |
| du | förvildats |
| han / hon / den / det | förvildats |
| vi | förvildats |
| ni | förvildats |
| de | förvildats |