Conjugation of förverkliga
to realize (to make real, accomplish) Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | förverkliga |
Presens
| jag | förverkligar |
| du | förverkligar |
| han / hon / den / det | förverkligar |
| vi | förverkligar |
| ni | förverkligar |
| de | förverkligar |
Preteritum
| jag | förverkligade |
| du | förverkligade |
| han / hon / den / det | förverkligade |
| vi | förverkligade |
| ni | förverkligade |
| de | förverkligade |
Supinum
| jag | förverkligat |
| du | förverkligat |
| han / hon / den / det | förverkligat |
| vi | förverkligat |
| ni | förverkligat |
| de | förverkligat |
Imperativ
| — | förverkliga |
Passiv
Infinitiv
| — | förverkligas |
Presens
| jag | förverkligas |
| du | förverkligas |
| han / hon / den / det | förverkligas |
| vi | förverkligas |
| ni | förverkligas |
| de | förverkligas |
Preteritum
| jag | förverkligades |
| du | förverkligades |
| han / hon / den / det | förverkligades |
| vi | förverkligades |
| ni | förverkligades |
| de | förverkligades |
Supinum
| jag | förverkligats |
| du | förverkligats |
| han / hon / den / det | förverkligats |
| vi | förverkligats |
| ni | förverkligats |
| de | förverkligats |