Conjugation of försaka
to forsake, to sacrifice, to forgo Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | försaka |
Presens
| jag | försakar |
| du | försakar |
| han / hon / den / det | försakar |
| vi | försakar |
| ni | försakar |
| de | försakar |
Preteritum
| jag | försakade |
| du | försakade |
| han / hon / den / det | försakade |
| vi | försakade |
| ni | försakade |
| de | försakade |
Supinum
| jag | försakat |
| du | försakat |
| han / hon / den / det | försakat |
| vi | försakat |
| ni | försakat |
| de | försakat |
Imperativ
| — | försaka |
Passiv
Infinitiv
| — | försakas |
Presens
| jag | försakas |
| du | försakas |
| han / hon / den / det | försakas |
| vi | försakas |
| ni | försakas |
| de | försakas |
Preteritum
| jag | försakades |
| du | försakades |
| han / hon / den / det | försakades |
| vi | försakades |
| ni | försakades |
| de | försakades |
Supinum
| jag | försakats |
| du | försakats |
| han / hon / den / det | försakats |
| vi | försakats |
| ni | försakats |
| de | försakats |