Conjugation of förhärliga
to glorify, to exalt (usually something with dubious qualities) Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | förhärliga |
Presens
| jag | förhärligar |
| du | förhärligar |
| han / hon / den / det | förhärligar |
| vi | förhärligar |
| ni | förhärligar |
| de | förhärligar |
Preteritum
| jag | förhärligade |
| du | förhärligade |
| han / hon / den / det | förhärligade |
| vi | förhärligade |
| ni | förhärligade |
| de | förhärligade |
Supinum
| jag | förhärligat |
| du | förhärligat |
| han / hon / den / det | förhärligat |
| vi | förhärligat |
| ni | förhärligat |
| de | förhärligat |
Imperativ
| — | förhärliga |
Passiv
Infinitiv
| — | förhärligas |
Presens
| jag | förhärligas |
| du | förhärligas |
| han / hon / den / det | förhärligas |
| vi | förhärligas |
| ni | förhärligas |
| de | förhärligas |
Preteritum
| jag | förhärligades |
| du | förhärligades |
| han / hon / den / det | förhärligades |
| vi | förhärligades |
| ni | förhärligades |
| de | förhärligades |
Supinum
| jag | förhärligats |
| du | förhärligats |
| han / hon / den / det | förhärligats |
| vi | förhärligats |
| ni | förhärligats |
| de | förhärligats |