Conjugation of förgudliga
divinize, deify Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | förgudliga |
Presens
| jag | förgudligar |
| du | förgudligar |
| han / hon / den / det | förgudligar |
| vi | förgudligar |
| ni | förgudligar |
| de | förgudligar |
Preteritum
| jag | förgudligade |
| du | förgudligade |
| han / hon / den / det | förgudligade |
| vi | förgudligade |
| ni | förgudligade |
| de | förgudligade |
Supinum
| jag | förgudligat |
| du | förgudligat |
| han / hon / den / det | förgudligat |
| vi | förgudligat |
| ni | förgudligat |
| de | förgudligat |
Imperativ
| — | förgudliga |
Passiv
Infinitiv
| — | förgudligas |
Presens
| jag | förgudligas |
| du | förgudligas |
| han / hon / den / det | förgudligas |
| vi | förgudligas |
| ni | förgudligas |
| de | förgudligas |
Preteritum
| jag | förgudligades |
| du | förgudligades |
| han / hon / den / det | förgudligades |
| vi | förgudligades |
| ni | förgudligades |
| de | förgudligades |
Supinum
| jag | förgudligats |
| du | förgudligats |
| han / hon / den / det | förgudligats |
| vi | förgudligats |
| ni | förgudligats |
| de | förgudligats |