Conjugation of förfara
to proceed, to handle, to do (things in a particular manner) Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | förfara |
Presens
| jag | förfar |
| du | förfar |
| han / hon / den / det | förfar |
| vi | förfar |
| ni | förfar |
| de | förfar |
Preteritum
| jag | förfor |
| du | förfor |
| han / hon / den / det | förfor |
| vi | förfor |
| ni | förfor |
| de | förfor |
Supinum
| jag | förfarit |
| du | förfarit |
| han / hon / den / det | förfarit |
| vi | förfarit |
| ni | förfarit |
| de | förfarit |
Imperativ
| — | förfar |
Passiv
Infinitiv
| — | förfaras |
Presens
| jag | förfars |
| du | förfars |
| han / hon / den / det | förfars |
| vi | förfars |
| ni | förfars |
| de | förfars |
Preteritum
| jag | förfors |
| du | förfors |
| han / hon / den / det | förfors |
| vi | förfors |
| ni | förfors |
| de | förfors |
Supinum
| jag | förfarits |
| du | förfarits |
| han / hon / den / det | förfarits |
| vi | förfarits |
| ni | förfarits |
| de | förfarits |