Conjugation of bibringa
convey, impart, instil Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | bibringa |
Presens
| jag | bibringar |
| du | bibringar |
| han / hon / den / det | bibringar |
| vi | bibringar |
| ni | bibringar |
| de | bibringar |
Preteritum
| jag | bibringade |
| du | bibringade |
| han / hon / den / det | bibringade |
| vi | bibringade |
| ni | bibringade |
| de | bibringade |
Supinum
| jag | bibringat |
| du | bibringat |
| han / hon / den / det | bibringat |
| vi | bibringat |
| ni | bibringat |
| de | bibringat |
Imperativ
| — | bibringa |
Passiv
Infinitiv
| — | bibringas |
Presens
| jag | bibringas |
| du | bibringas |
| han / hon / den / det | bibringas |
| vi | bibringas |
| ni | bibringas |
| de | bibringas |
Preteritum
| jag | bibringades |
| du | bibringades |
| han / hon / den / det | bibringades |
| vi | bibringades |
| ni | bibringades |
| de | bibringades |
Supinum
| jag | bibringats |
| du | bibringats |
| han / hon / den / det | bibringats |
| vi | bibringats |
| ni | bibringats |
| de | bibringats |