Conjugation of bemyndiga
authorize Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | bemyndiga |
Presens
| jag | bemyndigar |
| du | bemyndigar |
| han / hon / den / det | bemyndigar |
| vi | bemyndigar |
| ni | bemyndigar |
| de | bemyndigar |
Preteritum
| jag | bemyndigade |
| du | bemyndigade |
| han / hon / den / det | bemyndigade |
| vi | bemyndigade |
| ni | bemyndigade |
| de | bemyndigade |
Supinum
| jag | bemyndigat |
| du | bemyndigat |
| han / hon / den / det | bemyndigat |
| vi | bemyndigat |
| ni | bemyndigat |
| de | bemyndigat |
Imperativ
| — | bemyndiga |
Passiv
Infinitiv
| — | bemyndigas |
Presens
| jag | bemyndigas |
| du | bemyndigas |
| han / hon / den / det | bemyndigas |
| vi | bemyndigas |
| ni | bemyndigas |
| de | bemyndigas |
Preteritum
| jag | bemyndigades |
| du | bemyndigades |
| han / hon / den / det | bemyndigades |
| vi | bemyndigades |
| ni | bemyndigades |
| de | bemyndigades |
Supinum
| jag | bemyndigats |
| du | bemyndigats |
| han / hon / den / det | bemyndigats |
| vi | bemyndigats |
| ni | bemyndigats |
| de | bemyndigats |