Conjugation of anspela
to allude Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | anspela |
Presens
| jag | anspelar |
| du | anspelar |
| han / hon / den / det | anspelar |
| vi | anspelar |
| ni | anspelar |
| de | anspelar |
Preteritum
| jag | anspelade |
| du | anspelade |
| han / hon / den / det | anspelade |
| vi | anspelade |
| ni | anspelade |
| de | anspelade |
Supinum
| jag | anspelat |
| du | anspelat |
| han / hon / den / det | anspelat |
| vi | anspelat |
| ni | anspelat |
| de | anspelat |
Imperativ
| — | anspela |
Passiv
Infinitiv
| — | anspelas |
Presens
| jag | anspelas |
| du | anspelas |
| han / hon / den / det | anspelas |
| vi | anspelas |
| ni | anspelas |
| de | anspelas |
Preteritum
| jag | anspelades |
| du | anspelades |
| han / hon / den / det | anspelades |
| vi | anspelades |
| ni | anspelades |
| de | anspelades |
Supinum
| jag | anspelats |
| du | anspelats |
| han / hon / den / det | anspelats |
| vi | anspelats |
| ni | anspelats |
| de | anspelats |