Conjugation of obiectifica
to objectify Ver definición completa →
Indicativ
Prezent
| eu | obiectific |
| tu | obiectifici |
| el / ea | obiectifică |
| noi | obiectificăm |
| voi | obiectificați |
| ei / ele | obiectifică |
Imperfect
| eu | obiectificam |
| tu | obiectificai |
| el / ea | obiectifica |
| noi | obiectificam |
| voi | obiectificați |
| ei / ele | obiectificau |
Perfectul simplu
| eu | obiectificai |
| tu | obiectificași |
| el / ea | obiectifică |
| noi | obiectificarăm |
| voi | obiectificarăți |
| ei / ele | obiectificară |
Mai mult ca perfectul
| eu | obiectificasem |
| tu | obiectificaseși |
| el / ea | obiectificase |
| noi | obiectificaserăm |
| voi | obiectificaserăți |
| ei / ele | obiectificaseră |
Conjunctiv
Prezent
| eu | să obiectific |
| tu | să obiectifici |
| el / ea | să obiectifice |
| noi | să obiectificăm |
| voi | să obiectificați |
| ei / ele | să obiectifice |
Imperativ
Afirmativ
| tu | obiectifică |
| voi | obiectificați |
Negativ
| tu | nu nu obiectifica |
| voi | nu nu obiectificați |
Forme nepersonale
Infinitiv
| — | a obiectifica |
Gerunziu
| — | obiectificând |
Participiu
| — | obiectificat |