Conjugation of înțelege
ɨn.t͡seˈle.d͡ʒeto make an arrangement, a deal, to agree to something Ver definición completa →
Indicativ
Prezent
| eu | înțeleg |
| tu | înțelegi |
| el / ea | înțelege |
| noi | înțelegem |
| voi | înțelegeți |
| ei / ele | înțeleg |
Imperfect
| eu | înțelegeam |
| tu | înțelegeai |
| el / ea | înțelegea |
| noi | înțelegeam |
| voi | înțelegeați |
| ei / ele | înțelegeau |
Perfectul simplu
| eu | înțelesei |
| tu | înțeleseși |
| el / ea | înțelese |
| noi | înțeleserăm |
| voi | înțeleserăți |
| ei / ele | înțeleseră |
Mai mult ca perfectul
| eu | înțelesesem |
| tu | înțeleseseși |
| el / ea | înțelesese |
| noi | înțeleseserăm |
| voi | înțeleseserăți |
| ei / ele | înțeleseseră |
Conjunctiv
Prezent
| eu | să înțeleg |
| tu | să înțelegi |
| el / ea | să înțeleagă |
| noi | să înțelegem |
| voi | să înțelegeți |
| ei / ele | să înțeleagă |
Imperativ
Afirmativ
| tu | înțelege |
| voi | înțelegeți |
Negativ
| tu | nu nu înțelege |
| voi | nu nu înțelegeți |
Forme nepersonale
Infinitiv
| — | a înțelege |
Gerunziu
| — | înțelegând |
Participiu
| — | înțeles |