HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← improbo — definition

Conjugation of improbo

Regular CEFR B1
[ˈɪm.prɔ.boː]

to blame, condemn, reject Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego improbō
tū improbās
is / ea / id improbat
nōs improbāmus
vōs improbātis
eī / eae / ea improbant
Indicātīvus imperfectum
ego improbābam
tū improbābās
is / ea / id improbābat
nōs improbābāmus
vōs improbābātis
eī / eae / ea improbābant
Indicātīvus futūrum
ego improbābō
tū improbābis
is / ea / id improbābit
nōs improbābimus
vōs improbābitis
eī / eae / ea improbābunt
Indicātīvus perfectum
ego improbāvī
tū improbāvistī
is / ea / id improbāvit
nōs improbāvimus
vōs improbāvistis
eī / eae / ea improbāvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego improbāveram
tū improbāverās
is / ea / id improbāverat
nōs improbāverāmus
vōs improbāverātis
eī / eae / ea improbāverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego improbāverō
tū improbāveris
is / ea / id improbāverit
nōs improbāverimus
vōs improbāveritis
eī / eae / ea improbāverint
Coniūnctīvus praesēns
ego improbem
tū improbēs
is / ea / id improbet
nōs improbēmus
vōs improbētis
eī / eae / ea improbent
Coniūnctīvus imperfectum
ego improbārem
tū improbārēs
is / ea / id improbāret
nōs improbārēmus
vōs improbārētis
eī / eae / ea improbārent
Coniūnctīvus perfectum
ego improbāverim
tū improbāverīs
is / ea / id improbāverit
nōs improbāverīmus
vōs improbāverītis
eī / eae / ea improbāverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego improbāvissem
tū improbāvissēs
is / ea / id improbāvisset
nōs improbāvissēmus
vōs improbāvissētis
eī / eae / ea improbāvissent
Imperātīvus praesēns
tū improbā
vōs improbāte
Imperātīvus futūrum
tū improbātō
is / ea / id improbātō
vōs improbātōte
eī / eae / ea improbantō
Īnfīnītīvus praesēns
— improbāre
Īnfīnītīvus perfectum
— improbāvisse
Īnfīnītīvus futūrum
— improbātūrum esse
Participium praesēns
— improbāns
Participium futūrum
— improbātūrus
Gerundium (genitīvus)
— improbandī
Gerundium (datīvus)
— improbandō
Gerundium (accūsātīvus)
— improbandum
Gerundium (ablātīvus)
— improbandō
Supīnum (accūsātīvus)
— improbātum
Supīnum (ablātīvus)
— improbātū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego improbor
tū improbāris
is / ea / id improbātur
nōs improbāmur
vōs improbāminī
eī / eae / ea improbantur
Indicātīvus imperfectum
ego improbābar
tū improbābāris
is / ea / id improbābātur
nōs improbābāmur
vōs improbābāminī
eī / eae / ea improbābantur
Indicātīvus futūrum
ego improbābor
tū improbāberis
is / ea / id improbābitur
nōs improbābimur
vōs improbābiminī
eī / eae / ea improbābuntur
Coniūnctīvus praesēns
ego improber
tū improbēris
is / ea / id improbētur
nōs improbēmur
vōs improbēminī
eī / eae / ea improbentur
Coniūnctīvus imperfectum
ego improbārer
tū improbārēris
is / ea / id improbārētur
nōs improbārēmur
vōs improbārēminī
eī / eae / ea improbārentur
Imperātīvus praesēns
tū improbāre
vōs improbāminī
Imperātīvus futūrum
tū improbātor
is / ea / id improbātor
eī / eae / ea improbantor
Īnfīnītīvus praesēns
— improbārī
Īnfīnītīvus perfectum
— improbātum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— improbātum īrī
Participium perfectum
— improbātus
Participium futūrum
— improbandus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary