Conjugation of zbrukać
ˈzbru.kat͡ɕto soil (to stain or mar, as with infamy or disgrace; to tarnish; to sully) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | zbrukać |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | zbrukałem |
| ty | zbrukałeś |
| on / ona / ono | zbrukał |
| my | zbrukaliśmy |
| wy | zbrukaliście |
| oni / one | zbrukali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | zbrukałam |
| ty | zbrukałaś |
| on / ona / ono | zbrukała |
| my | zbrukałyśmy |
| wy | zbrukałyście |
| oni / one | zbrukały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | zbrukało |
Czas przyszły
| ja | zbrukam |
| ty | zbrukasz |
| on / ona / ono | zbruka |
| my | zbrukamy |
| wy | zbrukacie |
| oni / one | zbrukają |
Tryb rozkazujący
| ty | zbrukaj |
| my | zbrukajmy |
| wy | zbrukajcie |