Conjugation of zawierzyć
zaˈvjɛ.ʐɘt͡ɕto trust; to believe (to be convinced that someone has the proper abilities and will use them appropriately) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | zawierzyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | zawierzyłem |
| ty | zawierzyłeś |
| on / ona / ono | zawierzył |
| my | zawierzyliśmy |
| wy | zawierzyliście |
| oni / one | zawierzyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | zawierzyłam |
| ty | zawierzyłaś |
| on / ona / ono | zawierzyła |
| my | zawierzyłyśmy |
| wy | zawierzyłyście |
| oni / one | zawierzyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | zawierzyło |
Czas przyszły
| ja | zawierzę |
| ty | zawierzysz |
| on / ona / ono | zawierzy |
| my | zawierzymy |
| wy | zawierzycie |
| oni / one | zawierzą |
Tryb rozkazujący
| ty | zawierz |
| my | zawierzmy |
| wy | zawierzcie |