Conjugation of zakorzenić
za.kɔˈʐɛ.ɲit͡ɕwpoić komuś coś, coś gdzieś utrwalić Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | zakorzenić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | zakorzeniłem |
| ty | zakorzeniłeś |
| on / ona / ono | zakorzenił |
| my | zakorzeniliśmy |
| wy | zakorzeniliście |
| oni / one | zakorzenili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | zakorzeniłam |
| ty | zakorzeniłaś |
| on / ona / ono | zakorzeniła |
| my | zakorzeniłyśmy |
| wy | zakorzeniłyście |
| oni / one | zakorzeniły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | zakorzeniło |
Czas przyszły
| ja | zakorzenię |
| ty | zakorzenisz |
| on / ona / ono | zakorzeni |
| my | zakorzenimy |
| wy | zakorzenicie |
| oni / one | zakorzenią |
Tryb rozkazujący
| ty | zakorzeń |
| my | zakorzeńmy |
| wy | zakorzeńcie |