Conjugation of zadomowić
za.dɔˈmɔ.vit͡ɕto settle down, to become at home (to begin to feel comfortable in a new place of residence) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | zadomowić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | zadomowiłem |
| ty | zadomowiłeś |
| on / ona / ono | zadomowił |
| my | zadomowiliśmy |
| wy | zadomowiliście |
| oni / one | zadomowili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | zadomowiłam |
| ty | zadomowiłaś |
| on / ona / ono | zadomowiła |
| my | zadomowiłyśmy |
| wy | zadomowiłyście |
| oni / one | zadomowiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | zadomowiło |
Czas przyszły
| ja | zadomowię |
| ty | zadomowisz |
| on / ona / ono | zadomowi |
| my | zadomowimy |
| wy | zadomowicie |
| oni / one | zadomowią |
Tryb rozkazujący
| ty | zadomów |
| my | zadomówmy |
| wy | zadomówcie |