Conjugation of zadośćuczynić
za.dɔɕt͡ɕ.uˈt͡ʂɘ.ɲit͡ɕwynagrodzić komuś krzywdę; naprawić wyrządzoną szkodę lub przeprosić w sposób wystarczający, aby zrekompensować winę, stratę lub niesprawiedliwość Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | zadośćuczynić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | zadośćuczyniłem |
| ty | zadośćuczyniłeś |
| on / ona / ono | zadośćuczynił |
| my | zadośćuczyniliśmy |
| wy | zadośćuczyniliście |
| oni / one | zadośćuczynili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | zadośćuczyniłam |
| ty | zadośćuczyniłaś |
| on / ona / ono | zadośćuczyniła |
| my | zadośćuczyniłyśmy |
| wy | zadośćuczyniłyście |
| oni / one | zadośćuczyniły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | zadośćuczyniło |
Czas przyszły
| ja | zadośćuczynię |
| ty | zadośćuczynisz |
| on / ona / ono | zadośćuczyni |
| my | zadośćuczynimy |
| wy | zadośćuczynicie |
| oni / one | zadośćuczynią |
Tryb rozkazujący
| ty | zadośćuczyń |
| my | zadośćuczyńmy |
| wy | zadośćuczyńcie |