Conjugation of wywłaszczyć
vɘˈvwaʂ.t͡ʂɘt͡ɕpozbawić kogoś własności na mocy ustawy Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | wywłaszczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | wywłaszczyłem |
| ty | wywłaszczyłeś |
| on / ona / ono | wywłaszczył |
| my | wywłaszczyliśmy |
| wy | wywłaszczyliście |
| oni / one | wywłaszczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | wywłaszczyłam |
| ty | wywłaszczyłaś |
| on / ona / ono | wywłaszczyła |
| my | wywłaszczyłyśmy |
| wy | wywłaszczyłyście |
| oni / one | wywłaszczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | wywłaszczyło |
Czas przyszły
| ja | wywłaszczę |
| ty | wywłaszczysz |
| on / ona / ono | wywłaszczy |
| my | wywłaszczymy |
| wy | wywłaszczycie |
| oni / one | wywłaszczą |
Tryb rozkazujący
| ty | wywłaszcz |
| my | wywłaszczmy |
| wy | wywłaszczcie |