Conjugation of wystarczyć
vɘˈstar.t͡ʂɘt͡ɕbyć w odpowiedniej ilości lub liczbie do wykonania jakiejś czynności, nie zabraknąć Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | wystarczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | wystarczyłem |
| ty | wystarczyłeś |
| on / ona / ono | wystarczył |
| my | wystarczyliśmy |
| wy | wystarczyliście |
| oni / one | wystarczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | wystarczyłam |
| ty | wystarczyłaś |
| on / ona / ono | wystarczyła |
| my | wystarczyłyśmy |
| wy | wystarczyłyście |
| oni / one | wystarczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | wystarczyło |
Czas przyszły
| ja | wystarczę |
| ty | wystarczysz |
| on / ona / ono | wystarczy |
| my | wystarczymy |
| wy | wystarczycie |
| oni / one | wystarczą |
Tryb rozkazujący
| ty | wystarcz |
| my | wystarczmy |
| wy | wystarczcie |