Conjugation of wyrzucić
vɘˈʐu.t͡ɕit͡ɕspowodować, że ktoś wbrew swojej woli opuszcza dane miejsce lub instytucję Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | wyrzucić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | wyrzuciłem |
| ty | wyrzuciłeś |
| on / ona / ono | wyrzucił |
| my | wyrzuciliśmy |
| wy | wyrzuciliście |
| oni / one | wyrzucili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | wyrzuciłam |
| ty | wyrzuciłaś |
| on / ona / ono | wyrzuciła |
| my | wyrzuciłyśmy |
| wy | wyrzuciłyście |
| oni / one | wyrzuciły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | wyrzuciło |
Czas przyszły
| ja | wyrzucę |
| ty | wyrzucisz |
| on / ona / ono | wyrzuci |
| my | wyrzucimy |
| wy | wyrzucicie |
| oni / one | wyrzucą |
Tryb rozkazujący
| ty | wyrzuć |
| my | wyrzućmy |
| wy | wyrzućcie |
Practice in context
Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.