Conjugation of wyręczyć
vɘˈrɛn.t͡ʂɘt͡ɕto make use of somebody (to have one's work done by somebody else) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | wyręczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | wyręczyłem |
| ty | wyręczyłeś |
| on / ona / ono | wyręczył |
| my | wyręczyliśmy |
| wy | wyręczyliście |
| oni / one | wyręczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | wyręczyłam |
| ty | wyręczyłaś |
| on / ona / ono | wyręczyła |
| my | wyręczyłyśmy |
| wy | wyręczyłyście |
| oni / one | wyręczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | wyręczyło |
Czas przyszły
| ja | wyręczę |
| ty | wyręczysz |
| on / ona / ono | wyręczy |
| my | wyręczymy |
| wy | wyręczycie |
| oni / one | wyręczą |
Tryb rozkazujący
| ty | wyręcz |
| my | wyręczmy |
| wy | wyręczcie |