Conjugation of wykształcić
vɘkˈʂtaw.t͡ɕit͡ɕsprawić, że ktoś nauczy się czegoś, posiądzie wiedzę, ukończy szkołę itp. Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | wykształcić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | wykształciłem |
| ty | wykształciłeś |
| on / ona / ono | wykształcił |
| my | wykształciliśmy |
| wy | wykształciliście |
| oni / one | wykształcili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | wykształciłam |
| ty | wykształciłaś |
| on / ona / ono | wykształciła |
| my | wykształciłyśmy |
| wy | wykształciłyście |
| oni / one | wykształciły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | wykształciło |
Czas przyszły
| ja | wykształcę |
| ty | wykształcisz |
| on / ona / ono | wykształci |
| my | wykształcimy |
| wy | wykształcicie |
| oni / one | wykształcą |
Tryb rozkazujący
| ty | wykształć |
| my | wykształćmy |
| wy | wykształćcie |