Conjugation of wykoleić
vɘ.kɔˈlɛ.it͡ɕspowodować, że ktoś zdegraduje się, zmarnuje swoje życie Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | wykoleić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | wykoleiłem |
| ty | wykoleiłeś |
| on / ona / ono | wykoleił |
| my | wykoleiliśmy |
| wy | wykoleiliście |
| oni / one | wykoleili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | wykoleiłam |
| ty | wykoleiłaś |
| on / ona / ono | wykoleiła |
| my | wykoleiłyśmy |
| wy | wykoleiłyście |
| oni / one | wykoleiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | wykoleiło |
Czas przyszły
| ja | wykoleję |
| ty | wykoleisz |
| on / ona / ono | wykolei |
| my | wykoleimy |
| wy | wykoleicie |
| oni / one | wykoleją |
Tryb rozkazujący
| ty | wykolej |
| my | wykolejmy |
| wy | wykolejcie |
Practice in context
Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.