Conjugation of wygryźć
ˈvɘ.ɡrɘɕt͡ɕto bump, to oust (to force someone, usually by intrigue, to leave a position or to get out of somewhere) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | wygryźć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | wygryzłem |
| ty | wygryzłeś |
| on / ona / ono | wygryzł |
| my | wygryźliśmy |
| wy | wygryźliście |
| oni / one | wygryźli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | wygryzłam |
| ty | wygryzłaś |
| on / ona / ono | wygryzła |
| my | wygryzłyśmy |
| wy | wygryzłyście |
| oni / one | wygryzły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | wygryzło |
Czas przyszły
| ja | wygryzę |
| ty | wygryziesz |
| on / ona / ono | wygryzie |
| my | wygryziemy |
| wy | wygryziecie |
| oni / one | wygryzą |
Tryb rozkazujący
| ty | wygryź |
| my | wygryźmy |
| wy | wygryźcie |