Conjugation of wygubić
vɘˈɡu.bit͡ɕzniszczyć biologicznie, wyrugować z istnienia Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | wygubić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | wygubiłem |
| ty | wygubiłeś |
| on / ona / ono | wygubił |
| my | wygubiliśmy |
| wy | wygubiliście |
| oni / one | wygubili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | wygubiłam |
| ty | wygubiłaś |
| on / ona / ono | wygubiła |
| my | wygubiłyśmy |
| wy | wygubiłyście |
| oni / one | wygubiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | wygubiło |
Czas przyszły
| ja | wygubię |
| ty | wygubisz |
| on / ona / ono | wygubi |
| my | wygubimy |
| wy | wygubicie |
| oni / one | wygubią |
Tryb rozkazujący
| ty | wygub |
| my | wygubmy |
| wy | wygubcie |