Conjugation of wydziedziczyć
vɘ.d͡ʑɛˈd͡ʑi.t͡ʂɘt͡ɕpozbawić praw do dziedziczenia, do przysługującego spadku Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | wydziedziczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | wydziedziczyłem |
| ty | wydziedziczyłeś |
| on / ona / ono | wydziedziczył |
| my | wydziedziczyliśmy |
| wy | wydziedziczyliście |
| oni / one | wydziedziczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | wydziedziczyłam |
| ty | wydziedziczyłaś |
| on / ona / ono | wydziedziczyła |
| my | wydziedziczyłyśmy |
| wy | wydziedziczyłyście |
| oni / one | wydziedziczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | wydziedziczyło |
Czas przyszły
| ja | wydziedziczę |
| ty | wydziedziczysz |
| on / ona / ono | wydziedziczy |
| my | wydziedziczymy |
| wy | wydziedziczycie |
| oni / one | wydziedziczą |
Tryb rozkazujący
| ty | wydziedzicz |
| my | wydziedziczmy |
| wy | wydziedziczcie |