Conjugation of wybrzmieć
ˈvɘ.bʐmjɛt͡ɕto sound out, to say something in a detailed way Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | wybrzmieć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | wybrzmiałem |
| ty | wybrzmiałeś |
| on / ona / ono | wybrzmiał |
| my | wybrzmieliśmy |
| wy | wybrzmieliście |
| oni / one | wybrzmieli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | wybrzmiałam |
| ty | wybrzmiałaś |
| on / ona / ono | wybrzmiała |
| my | wybrzmiałyśmy |
| wy | wybrzmiałyście |
| oni / one | wybrzmiały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | wybrzmiało |
Czas przyszły
| ja | wybrzmię |
| ty | wybrzmisz |
| on / ona / ono | wybrzmi |
| my | wybrzmimy |
| wy | wybrzmicie |
| oni / one | wybrzmią |
Tryb rozkazujący
| ty | wybrzmij |
| my | wybrzmijmy |
| wy | wybrzmijcie |