Conjugation of wyartykułować
vɘ.ar.tɘ.kuˈwɔ.vat͡ɕto articulate (to explain; to put into words; to make something specific) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | wyartykułować |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | wyartykułowałem |
| ty | wyartykułowałeś |
| on / ona / ono | wyartykułował |
| my | wyartykułowaliśmy |
| wy | wyartykułowaliście |
| oni / one | wyartykułowali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | wyartykułowałam |
| ty | wyartykułowałaś |
| on / ona / ono | wyartykułowała |
| my | wyartykułowałyśmy |
| wy | wyartykułowałyście |
| oni / one | wyartykułowały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | wyartykułowało |
Czas przyszły
| ja | wyartykułuję |
| ty | wyartykułujesz |
| on / ona / ono | wyartykułuje |
| my | wyartykułujemy |
| wy | wyartykułujecie |
| oni / one | wyartykułują |
Tryb rozkazujący
| ty | wyartykułuj |
| my | wyartykułujmy |
| wy | wyartykułujcie |