Conjugation of wyświadczyć
vɘˈɕfjat.t͡ʂɘt͡ɕto oblige; to render (to do something good for someone) [with dative ‘whom’] Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | wyświadczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | wyświadczyłem |
| ty | wyświadczyłeś |
| on / ona / ono | wyświadczył |
| my | wyświadczyliśmy |
| wy | wyświadczyliście |
| oni / one | wyświadczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | wyświadczyłam |
| ty | wyświadczyłaś |
| on / ona / ono | wyświadczyła |
| my | wyświadczyłyśmy |
| wy | wyświadczyłyście |
| oni / one | wyświadczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | wyświadczyło |
Czas przyszły
| ja | wyświadczę |
| ty | wyświadczysz |
| on / ona / ono | wyświadczy |
| my | wyświadczymy |
| wy | wyświadczycie |
| oni / one | wyświadczą |
Tryb rozkazujący
| ty | wyświadcz |
| my | wyświadczmy |
| wy | wyświadczcie |