Conjugation of wtranżolić
ftranˈʐɔ.lit͡ɕwchodzić gdzieś bez pozwolenia, bez zaproszenia Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | wtranżolić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | wtranżoliłem |
| ty | wtranżoliłeś |
| on / ona / ono | wtranżolił |
| my | wtranżoliliśmy |
| wy | wtranżoliliście |
| oni / one | wtranżolili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | wtranżoliłam |
| ty | wtranżoliłaś |
| on / ona / ono | wtranżoliła |
| my | wtranżoliłyśmy |
| wy | wtranżoliłyście |
| oni / one | wtranżoliły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | wtranżoliło |
Czas przyszły
| ja | wtranżolę |
| ty | wtranżolisz |
| on / ona / ono | wtranżoli |
| my | wtranżolimy |
| wy | wtranżolicie |
| oni / one | wtranżolą |
Tryb rozkazujący
| ty | wtranżol |
| my | wtranżolmy |
| wy | wtranżolcie |