Conjugation of wściec
ˈfɕt͡ɕɛt͡sto lose it, to flip out, to go ape, to rage (to become explosively angry; to lose one's temper) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | wściec |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | wściekłem |
| ty | wściekłeś |
| on / ona / ono | wściekł |
| my | wściekliśmy |
| wy | wściekliście |
| oni / one | wściekli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | wściekłam |
| ty | wściekłaś |
| on / ona / ono | wściekła |
| my | wściekłyśmy |
| wy | wściekłyście |
| oni / one | wściekły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | wściekło |
Czas przyszły
| ja | wścieknę |
| ty | wściekniesz |
| on / ona / ono | wścieknie |
| my | wściekniemy |
| wy | wściekniecie |
| oni / one | wściekną |
Tryb rozkazujący
| ty | wścieknij |
| my | wścieknijmy |
| wy | wścieknijcie |