Conjugation of usprawiedliwić
u.spra.vjɛˈdli.vit͡ɕwyjaśnić swoje postępowanie, starając się dowieść, że jest ono słuszne Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | usprawiedliwić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | usprawiedliwiłem |
| ty | usprawiedliwiłeś |
| on / ona / ono | usprawiedliwił |
| my | usprawiedliwiliśmy |
| wy | usprawiedliwiliście |
| oni / one | usprawiedliwili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | usprawiedliwiłam |
| ty | usprawiedliwiłaś |
| on / ona / ono | usprawiedliwiła |
| my | usprawiedliwiłyśmy |
| wy | usprawiedliwiłyście |
| oni / one | usprawiedliwiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | usprawiedliwiło |
Czas przyszły
| ja | usprawiedliwię |
| ty | usprawiedliwisz |
| on / ona / ono | usprawiedliwi |
| my | usprawiedliwimy |
| wy | usprawiedliwicie |
| oni / one | usprawiedliwią |
Tryb rozkazujący
| ty | usprawiedliw |
| my | usprawiedliwmy |
| wy | usprawiedliwcie |
Practice in context
Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.